بگذار گفته باشم پیش از آنکه آخرین نفس را برآورم که من هیچ گاه با نداشتن تو کنار نخواهم آمد...حتی اگر روزی به تو گفتم هم تو باور نکن...

همین که توی دلم است

همین که برای هیچ کس نگفته ام

همین که می خواهد خودش را لو بدهد

همین که توی چشم های تو عرق می کند

یادت نیامد؟؟؟

و این بوسه های سرگردان و هراسان

که از لب های ات به کلمه پناه می برند...

شب ر ابغل نکن

دنیا پر از شب های بیهوده است...

حالا زنی را پیدا کن که به حرمت برگ ها معتقد باشد

و عاشقانه کلمات تو را لیس بزند...

من
پهن می شود
به روی مادری که منم
این قبله را تا می کنم از پشت
به جای نمازی که جانمازش صدای تو بود...
... ... و گردنم را می چرخانم به سمت در و دربه دری
صدای ات زنی است
کوبیده می شود به دیواره های من
به نیمه ی من
که از تمام من
زنانه تر است...
زور می زندم
که کاری کرده باشد
که شب عقیم بود
و دست های تو
زیر بالش م
بوی شعر می داد...
بوی نارنج هایی که از پستان من تازه ترند
چه کسی بهار را
توی جیب تو می ریزد
وقتی که دست های من نیست
وقتی که شب
همیشه به جای تو
کنار من به خواب می رود...

+ساعت 2:40 بامداد روز شنبه...بدون ویرایش. ..

تا می کنم خانه را

چهار بار 

از خط پیشانی ام

تا نخل دست های تو

...

می نشینم در اولین چهارخانه ی پیراهن ات

تکیه (می دهم) به ورم های خانگی

 این دخیل تازه را

در لای مردمک چشم ام

عرق می کنم

لبم را می مکم به صداها

و می زنم تارهای صوتی ام را

روی نام تو

من هنوز هم فکر می کنم که لقمه ی آخر آن ساندویچ توی گلوی جفت مان گیر کرد...چرا وقتی بغض داشتیم رفتیم ساندویچ خوردیم؟!!

+نه به نظرم احمقانه نبود...
+مرسی به خاطر همه ی حرفات...